کمیسر اقدامات آب و هوایی اتحادیه اروپا میگوید که او از پیشرفت مثبت دولتها بهسوی یک پیمان جهانی برای مهار میزان تصاعد دیاکسیدکربن حیرت کرده است.
میگل آریاس کانیته گفت، انتشار طرحهای مهار تصاعد گازهای کربنی از سوی ۱۴۹ کشور «کاملا شگفتانگیز» است. او به بیبیسی گفت: «تا همین شش ماه پیش نمیتوانست تصور کند که کشورها تا این حد از خود تعهد نشان دهند. کشورهای جهان پیش از شروع اجلاس جهانی تغییرات آب و هوایی در پاریس شروع به اعلام طرحهایشان کردهاند.»
با این حال آقای کانیته هشدار داد که قول کشورها هنوز به سطح لازم برای جلوگیری از گرمایش بالقوه خطرناک زمین نرسیده است.
او گفت: «دلایل خیلی زیادی برای خوشبینی هست. این واقعیت که ۱۴۹ کشور تا به امروز تعهدات خود برای مقابله با گرمایش را به سازمان ملل عرضه کردهاند، حیرتانگیز است. این کشورها درمجموع تقریبا ۹۰ درصد گازهای گلخانهای را تولید میکنند، بنابراین تلاشی بزرگ صورت گرفته. اگر این را با پروتکل کیوتو مقایسه کنیم - یعنی اولین بار که سعی در بستن پیمانی جهانی برای کمک به حل گرمایش داشتیم - فقط ۳۵ کشور حضور داشتند که کمتر از ۱۴درصد تصاعد متعلق به آنها بود.» مهمترین نکته این است که این تعهدات فقط ارقام یا اهداف نیستند بلکه نشان میدهد کشورها - در حال ایجاد سیاستهای آبوهوایی به شکلی خیلی جامع هستند.
آقای کانیته گفت که بهجای یک کنفرانس سازمان ملل که اهداف را از بالا به پایین اعمال کند، دولتها خود داوطلبانه طرحهای عملی را تنظیم کردهاند.
«هیچ غفلتی دیده نمیشود اما اگر امور را طبق روال سابق ادامه میدادیم (یعنی تصاعد گازهای کربنی همچنان افزایش مییافت)، دمای جهانی بهطور میانگین ۳.۸ تا ۴.۷ سانتیگراد بالا میرفت. اکنون تخمین میزنیم که تعهدات کنونی، این روند را به حداکثر ۳ درجه سانتیگراد محدود کند. این گامی بزرگ است، هرچند کافی نیست.»
عموما پذیرفته شده است که متوسط افزایش دما نباید از 2 درجه سانتیگراد بیشتر شود - یعنی این میزان ایمن بهحساب میآید. بااینحال بعضی کشورهای آسیبپذیر میگویند، حتی این میزان هم برایشان خطرناک است.
پروفسور جکی مک گلید دانشمند ارشد در برنامه محیطزیست سازمان ملل (یوانایپی) به خبرگزاریها گفت: «من غافلگیر شدهام، اما به معنی مثبت کلمه. رویه عادی همواره این بود که دولتها را بهزور و تقلا پای میز مذاکرات میآوردیم. اکنون شاهدم که دولتها و شهروندان خود داوطلبانه قول تغییرات دگرگونکننده در جامعه را میدهند. این فرآیندی مشارکتی است بنابراین احساس میشود که پس از ترک کنفرانس ماه آینده پاریس، کشورها به آن پایبند خواهند ماند. وقتی کشورها شاهد بودند که بازیگران بزرگ ـ اتحادیه اروپا، آمریکا - ارقام را روی میز میگذارند، بقیه کمی از آن تقلید میکنند که چیز خوبی است.»
«بعضی کشورها برنامه تعهداتشان را عرضه کردند و وقتی برنامه دیگران را دیدند، آن را پس گرفتند و با تعهدات بیشتر برگشتند، که گویای آن است که مسابقهای بهسوی قله - و نه قعر - شروع شده است.»
به گفته او گابون یکی از این کشورهاست.
خانم مکگلید که در نایروبی مستقر است گفت، تبعات تغییرات آب وهوایی از قبل در آفریقا ظاهر شده و این قاره مصمم است از پس این مشکل برآید. این برداشتها مغایر نتیجهگیریهای گزارش تازه دیوید مکی دانشمند سابق ارشد بخش انرژی بریتانیاست که میگوید گفتوگوهای سازمان ملل محکوم به شکست است چون کشورها به حداقل اکتفا خواهند کرد.
آقای کانیته تاکید میکند که موج کنونی تعهدات فقط شروع کار است و نباید نقطه پایان آن باشد.
کمیسر اقدامات آب و هوایی اتحادیه اروپا میگوید که او از پیشرفت مثبت دولتها بهسوی یک پیمان جهانی برای مهار میزان تصاعد دیاکسیدکربن حیرت کرده است.
میگل آریاس کانیته گفت، انتشار طرحهای مهار تصاعد گازهای کربنی از سوی ۱۴۹ کشور «کاملا شگفتانگیز» است. او به بیبیسی گفت: «تا همین شش ماه پیش نمیتوانست تصور کند که کشورها تا این حد از خود تعهد نشان دهند. کشورهای جهان پیش از شروع اجلاس جهانی تغییرات آب و هوایی در پاریس شروع به اعلام طرحهایشان کردهاند.»
با این حال آقای کانیته هشدار داد که قول کشورها هنوز به سطح لازم برای جلوگیری از گرمایش بالقوه خطرناک زمین نرسیده است.
او گفت: «دلایل خیلی زیادی برای خوشبینی هست. این واقعیت که ۱۴۹ کشور تا به امروز تعهدات خود برای مقابله با گرمایش را به سازمان ملل عرضه کردهاند، حیرتانگیز است. این کشورها درمجموع تقریبا ۹۰ درصد گازهای گلخانهای را تولید میکنند، بنابراین تلاشی بزرگ صورت گرفته. اگر این را با پروتکل کیوتو مقایسه کنیم - یعنی اولین بار که سعی در بستن پیمانی جهانی برای کمک به حل گرمایش داشتیم - فقط ۳۵ کشور حضور داشتند که کمتر از ۱۴درصد تصاعد متعلق به آنها بود.» مهمترین نکته این است که این تعهدات فقط ارقام یا اهداف نیستند بلکه نشان میدهد کشورها - در حال ایجاد سیاستهای آبوهوایی به شکلی خیلی جامع هستند.
آقای کانیته گفت که بهجای یک کنفرانس سازمان ملل که اهداف را از بالا به پایین اعمال کند، دولتها خود داوطلبانه طرحهای عملی را تنظیم کردهاند.
«هیچ غفلتی دیده نمیشود اما اگر امور را طبق روال سابق ادامه میدادیم (یعنی تصاعد گازهای کربنی همچنان افزایش مییافت)، دمای جهانی بهطور میانگین ۳.۸ تا ۴.۷ سانتیگراد بالا میرفت. اکنون تخمین میزنیم که تعهدات کنونی، این روند را به حداکثر ۳ درجه سانتیگراد محدود کند. این گامی بزرگ است، هرچند کافی نیست.»
عموما پذیرفته شده است که متوسط افزایش دما نباید از 2 درجه سانتیگراد بیشتر شود - یعنی این میزان ایمن بهحساب میآید. بااینحال بعضی کشورهای آسیبپذیر میگویند، حتی این میزان هم برایشان خطرناک است.
پروفسور جکی مک گلید دانشمند ارشد در برنامه محیطزیست سازمان ملل (یوانایپی) به خبرگزاریها گفت: «من غافلگیر شدهام، اما به معنی مثبت کلمه. رویه عادی همواره این بود که دولتها را بهزور و تقلا پای میز مذاکرات میآوردیم. اکنون شاهدم که دولتها و شهروندان خود داوطلبانه قول تغییرات دگرگونکننده در جامعه را میدهند. این فرآیندی مشارکتی است بنابراین احساس میشود که پس از ترک کنفرانس ماه آینده پاریس، کشورها به آن پایبند خواهند ماند. وقتی کشورها شاهد بودند که بازیگران بزرگ ـ اتحادیه اروپا، آمریکا - ارقام را روی میز میگذارند، بقیه کمی از آن تقلید میکنند که چیز خوبی است.»
«بعضی کشورها برنامه تعهداتشان را عرضه کردند و وقتی برنامه دیگران را دیدند، آن را پس گرفتند و با تعهدات بیشتر برگشتند، که گویای آن است که مسابقهای بهسوی قله - و نه قعر - شروع شده است.»
به گفته او گابون یکی از این کشورهاست.
خانم مکگلید که در نایروبی مستقر است گفت، تبعات تغییرات آب وهوایی از قبل در آفریقا ظاهر شده و این قاره مصمم است از پس این مشکل برآید. این برداشتها مغایر نتیجهگیریهای گزارش تازه دیوید مکی دانشمند سابق ارشد بخش انرژی بریتانیاست که میگوید گفتوگوهای سازمان ملل محکوم به شکست است چون کشورها به حداقل اکتفا خواهند کرد.
آقای کانیته تاکید میکند که موج کنونی تعهدات فقط شروع کار است و نباید نقطه پایان آن باشد.