راهکارهایی جهت پیشگیری از ابتلای معلولان به بیماریهای روانی
22 July 2020 ساعت: 12:7
22 July 2020 ساعت: 12:7
بنابر نظر بسیاری از کارشناسان، مشکلات اجتماعی معلولان جسمی حرکتی بیش از آنکه به ناتوانیهای جسمی آنان مربوط باشد، ریشه در نحوه تعامل خانواده، گروه همسالان، محیطهای آموزشی و جامعه با آنها دارد...
![](/uploads/posts/2020-07/1595406597_1595406654.jpg)
نامناسب بودن وضعیت پیاده روها و وسایل نقلیه عمومی برای رفت و آمد، نگاههای ترحم آمیز، عدم به کارگیری در مشاغل مختلف و نادیده گرفته شدن بسیاری از توانمندیهای آنان از سوی جامعه تنها چند نمونه بیشتر شناخته شده از مشکلاتی است که باعث کمرنگ شدن پیوند معلولان جسمی حرکتی با جامعه میشود.
این مشکلات ممکن است به تدریج معلولان جسمی حرکتی را مستعد ابتلا به انواع اختلالات روانی مانند اضطراب و افسردگی کرده و در نهایت باعث کاهش عزت نفس، کاهش رضایت از زندگی و عدم تسلط بر محیط شود و در نهایت انزوا و گوشه گیری آنان از جامعه را به دنبال داشته باشد.
به گزارش سپید، مهدی رضایی - دکترای تخصصی کاردرمانی و عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی در این باره اظهار کرد: «معلولیت یک وضعیت نامناسب است که پیامد یک نقص و ناتوانی است و مانع انجام نقشی میشود که فرد با توجه به شرایط سنی، جسمی، اجتماعی و فرهنگی باید انجام دهد.»
وی ادامه داد: «طبق آخرین گزارشها چهار درصد جمعیت کشور را معلولان تشکیل میدهند و تحقیقات نشان داده است که احتمال ابتلای افراد معلول به مشکلات روانی، نسبت به سایرین بیشتر است. اولین مسئله روانی که در این بیماران دیده میشود اختلالات افسردگی و اضطراب است که اگر فرد زمینههای ژنتیکی داشته باشد ممکن است به بیماریهای شدیدتری مانند بیماریهای خلقی نیز دچار شود و مسلما پیامد این اختلالات روانی انزوای بیشتر افراد معلول، از دست دادن بیشتر نقشهای اجتماعی و روابط اجتماعی در سطح جامعه است.»
عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی با بیان اینکه برچسب بیماریهایی مانند فلج مغزی یا عقبماندگی باعث بیشتر فاصله گرفتن افراد از جامعه میشود، تاکید کرد: «بالا بردن سطح آگاهی جامعه درباره موضوع کم توانی و معلولیتهایی که در اثر بیماریهای مختلف ایجاد میشود، موثرترین راهکار برای جلوگیری از ابتلای افراد معلول به بیماریهای روانی است. با بالا بردن سطح آگاهی جامعه، افراد معلول راحتتر میتوانند با معلولیت خود کنار بیایند و به خاطر درگیر نشدن در یک سیکل معیوب، ارتباط خود را با جامعه قطع نمیکنند.»
رضایی یادآور شد: «اگر از مادر یک فرد معلول بپرسیم چرا کودک خود را برای گردش و بازی به پارک نمیبرد، پاسخ خواهد داد که از نگاههای خیره سایر افراد به کودک خود آزرده میشود و به همین خاطر ترجیح میدهد که کودک را کمتر در محیطهای عمومی حاضر کند.»
وی درباره نقش خانوادهها در جلوگیری از انزوای افراد معلول توضیح داد: «علاوه بر نقش پررنگ جامعه در این مسئله، اگر خانواده هم تسلیم شرایطی مانند نا آگاهی جامعه شود، باعث تشدید کم توانی و محدودیت فرزند خود خواهد شد. خانوادهها باید سعی کنند که باعث افزایش مشارکت فرد معلول در جامعه شوند.»
رضایی درباره تفاوت روشهای درمان بیماریهای روانی افراد معلول با افراد غیر معلول اظهار کرد: «اختلالات روانپزشکی که پیامد یک معلولیت است، میتواند اوضاع فرد را وخیمتر کند و باعث شود فرد معلول دچار افسردگی و یا اضطراب شود و هرچه بیشتر از نقشهای اجتماعی خود فاصله بگیرد؛ اختلالاتی همچون افسردگی در افراد معلول پیچیدهتر از افراد افسرده غیر معلولی است که در جامعه دارای شغل و نقش هستند.»
این دکترای تخصصی کاردرمانی اضافه کرد: «بر طرف کردن اختلالات روانی افراد دارای معلولیت نیازمند یک درمان چند نظامه و چند تخصصی است و متخصصان مختلف باید به صورت تیمی کار کنند تا بتوانند مشکل فرد را بر طرف کنند.»
وی با بیان اینکه برای درمان فردی که برای مثال دچار سکته شده است، غالبا به جنبههای جسمی مانند بهبود وضعیت حرکت و یا غذا خوردن وی پرداخته میشود، گفت: «در حالی که اکثر این افراد دچار افسردگی هستند که اگر به آن توجه نشود، سیر بهبود جسمی آنان را نیز دچار مشکل میکند.»
این استاد دانشگاه درباره تجربههای موفقیت آمیز کشورهای توسعه یافته برای جلوگیری از ابتلای معلولان جسمی به بیماریهای روانی، توضیح داد: «در کشورهای پیشرفته بیشترین تاکید بر پیشگیری از بروز بیماری هاست و از سوی دیگر آنان با بالا بردن سطح آگاهی جامعه تلاش میکنند در صورت بروز معلولیت، فرد معلول منزوی و گوشه گیر نشود. برای مثال در این کشورها، افراد عقب مانده ذهنی و یا افرادی که دچار مشکلات جسمی و حرکتی هستند، در محیطهای آموزشی همراه با افراد سالم آموزش میبینند، در صورتی که در کشورهای کمتر توسعه یافته مدارس و محیطهای آموزشی این افراد از سایر افراد جامعه تفکیک میشوند.»
عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی در پایان توصیه کرد: «به عنوان یک متخصص توانبخشی به همکاران پزشک تاکید میکنم که در کنار پرداختن و توجه به مسائلی همچون تجویز دارو و مسائل جسمی افراد معلول، به مسائل روانی و اجتماعی افراد معلول توجه بیشتری داشته باشند، زیرا اگر بعد روانی و اجتماعی فرد معلول دچار مشکل باشد، بهبود وضعیت جسمانی نیز دچار اختلال میشود.»
بنابر اعلام روابط عمومی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، طبق آخرین دادههای سازمان بهداشت جهانی بیش از یک میلیارد نفر معادل ۱۵ درصد از جمعیت جهان با انواع ناتوانیها دست و پنجه نرم میکنند و از این میان چیزی بین ۱۱۰ تا ۱۹۰ میلیون معلول جسمی حرکتی وجود دارد که در ایفای نقشهای فردی خود با محدودیت رو به رو هستند.ایسنا
این مشکلات ممکن است به تدریج معلولان جسمی حرکتی را مستعد ابتلا به انواع اختلالات روانی مانند اضطراب و افسردگی کرده و در نهایت باعث کاهش عزت نفس، کاهش رضایت از زندگی و عدم تسلط بر محیط شود و در نهایت انزوا و گوشه گیری آنان از جامعه را به دنبال داشته باشد.
به گزارش سپید، مهدی رضایی - دکترای تخصصی کاردرمانی و عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی در این باره اظهار کرد: «معلولیت یک وضعیت نامناسب است که پیامد یک نقص و ناتوانی است و مانع انجام نقشی میشود که فرد با توجه به شرایط سنی، جسمی، اجتماعی و فرهنگی باید انجام دهد.»
وی ادامه داد: «طبق آخرین گزارشها چهار درصد جمعیت کشور را معلولان تشکیل میدهند و تحقیقات نشان داده است که احتمال ابتلای افراد معلول به مشکلات روانی، نسبت به سایرین بیشتر است. اولین مسئله روانی که در این بیماران دیده میشود اختلالات افسردگی و اضطراب است که اگر فرد زمینههای ژنتیکی داشته باشد ممکن است به بیماریهای شدیدتری مانند بیماریهای خلقی نیز دچار شود و مسلما پیامد این اختلالات روانی انزوای بیشتر افراد معلول، از دست دادن بیشتر نقشهای اجتماعی و روابط اجتماعی در سطح جامعه است.»
عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی با بیان اینکه برچسب بیماریهایی مانند فلج مغزی یا عقبماندگی باعث بیشتر فاصله گرفتن افراد از جامعه میشود، تاکید کرد: «بالا بردن سطح آگاهی جامعه درباره موضوع کم توانی و معلولیتهایی که در اثر بیماریهای مختلف ایجاد میشود، موثرترین راهکار برای جلوگیری از ابتلای افراد معلول به بیماریهای روانی است. با بالا بردن سطح آگاهی جامعه، افراد معلول راحتتر میتوانند با معلولیت خود کنار بیایند و به خاطر درگیر نشدن در یک سیکل معیوب، ارتباط خود را با جامعه قطع نمیکنند.»
رضایی یادآور شد: «اگر از مادر یک فرد معلول بپرسیم چرا کودک خود را برای گردش و بازی به پارک نمیبرد، پاسخ خواهد داد که از نگاههای خیره سایر افراد به کودک خود آزرده میشود و به همین خاطر ترجیح میدهد که کودک را کمتر در محیطهای عمومی حاضر کند.»
وی درباره نقش خانوادهها در جلوگیری از انزوای افراد معلول توضیح داد: «علاوه بر نقش پررنگ جامعه در این مسئله، اگر خانواده هم تسلیم شرایطی مانند نا آگاهی جامعه شود، باعث تشدید کم توانی و محدودیت فرزند خود خواهد شد. خانوادهها باید سعی کنند که باعث افزایش مشارکت فرد معلول در جامعه شوند.»
رضایی درباره تفاوت روشهای درمان بیماریهای روانی افراد معلول با افراد غیر معلول اظهار کرد: «اختلالات روانپزشکی که پیامد یک معلولیت است، میتواند اوضاع فرد را وخیمتر کند و باعث شود فرد معلول دچار افسردگی و یا اضطراب شود و هرچه بیشتر از نقشهای اجتماعی خود فاصله بگیرد؛ اختلالاتی همچون افسردگی در افراد معلول پیچیدهتر از افراد افسرده غیر معلولی است که در جامعه دارای شغل و نقش هستند.»
این دکترای تخصصی کاردرمانی اضافه کرد: «بر طرف کردن اختلالات روانی افراد دارای معلولیت نیازمند یک درمان چند نظامه و چند تخصصی است و متخصصان مختلف باید به صورت تیمی کار کنند تا بتوانند مشکل فرد را بر طرف کنند.»
وی با بیان اینکه برای درمان فردی که برای مثال دچار سکته شده است، غالبا به جنبههای جسمی مانند بهبود وضعیت حرکت و یا غذا خوردن وی پرداخته میشود، گفت: «در حالی که اکثر این افراد دچار افسردگی هستند که اگر به آن توجه نشود، سیر بهبود جسمی آنان را نیز دچار مشکل میکند.»
این استاد دانشگاه درباره تجربههای موفقیت آمیز کشورهای توسعه یافته برای جلوگیری از ابتلای معلولان جسمی به بیماریهای روانی، توضیح داد: «در کشورهای پیشرفته بیشترین تاکید بر پیشگیری از بروز بیماری هاست و از سوی دیگر آنان با بالا بردن سطح آگاهی جامعه تلاش میکنند در صورت بروز معلولیت، فرد معلول منزوی و گوشه گیر نشود. برای مثال در این کشورها، افراد عقب مانده ذهنی و یا افرادی که دچار مشکلات جسمی و حرکتی هستند، در محیطهای آموزشی همراه با افراد سالم آموزش میبینند، در صورتی که در کشورهای کمتر توسعه یافته مدارس و محیطهای آموزشی این افراد از سایر افراد جامعه تفکیک میشوند.»
عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی در پایان توصیه کرد: «به عنوان یک متخصص توانبخشی به همکاران پزشک تاکید میکنم که در کنار پرداختن و توجه به مسائلی همچون تجویز دارو و مسائل جسمی افراد معلول، به مسائل روانی و اجتماعی افراد معلول توجه بیشتری داشته باشند، زیرا اگر بعد روانی و اجتماعی فرد معلول دچار مشکل باشد، بهبود وضعیت جسمانی نیز دچار اختلال میشود.»
بنابر اعلام روابط عمومی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، طبق آخرین دادههای سازمان بهداشت جهانی بیش از یک میلیارد نفر معادل ۱۵ درصد از جمعیت جهان با انواع ناتوانیها دست و پنجه نرم میکنند و از این میان چیزی بین ۱۱۰ تا ۱۹۰ میلیون معلول جسمی حرکتی وجود دارد که در ایفای نقشهای فردی خود با محدودیت رو به رو هستند.ایسنا
برچسب ها
دیدگاه کاربران
ممکن است این مطالب هم برای شما مفید باشد